Młoda roślina.
Kilka sposobów jej opisu.

Przydatny podpis obrazu
określa, jakiego rodzaju jest to dowód.

Fotografia może utrwalić okaz. Schemat może wyjaśniać relacje między strukturami. Stylizowana ilustracja może wprowadzać temat, łącząc różne idee. To różne role, a nie różne poziomy atrakcyjności wizualnej.

Symboliczne obrazy w tej bibliotece są odpowiednio oznaczone. Nie dokumentują siewki o dokładnie ustalonym wieku, zweryfikowanej odmiany uprawnej ani pomiaru anatomicznego. Traktowanie ilustracji jako dowodu któregokolwiek z tych twierdzeń przypisywałoby jej zadanie, do którego nie została stworzona.

Podpis może być krótki, a mimo to dostarczać cennego kontekstu: co pokazano, czy ujęcie jest fotografią czy ilustracją oraz czy istnieje skala lub dokumentacja okazu. Jeśli tych szczegółów nie podano, czytelnik nie powinien ich dopowiadać.

Znaczenie ma również kadrowanie. Zbliżenie może pokazywać jedną blaszkę, pomijając jej nasadę i resztę rośliny. To, czego nie widać w kadrze, niekoniecznie jest nieobecne w okazie.

Ta sama zasada dotyczy barwy. Oświetlenie, sposób rejestracji i wyświetlania wpływają na odbiór fotografii. Opis barwy nie powinien po cichu zamieniać się w diagnozę.

Najpierw opisz.
Interpretuj na podstawie odpowiednich dowodów.

„Widać dwa liście” to obserwacja. „Roślina należy do nazwanej odmiany uprawnej” to stwierdzenie tożsamości. „Okaz jest zdrowy” to twierdzenie o stanie. Mogą dotyczyć jednego obiektu, ale nie są zamiennymi wnioskami.

Widoczną cechę można jasno opisać, nawet gdy szerszy stan pozostaje nieznany. Nie jest to wada opisu, lecz uznanie rzeczywistej zawartości dokumentacji.

Na przykład fikcyjny podpis archiwalny mówi, że fotografia przedstawia młode ulistnienie. Inny zapis podaje źródło pochodzenia okazu. Fotografia i dokumentacja pochodzenia wzajemnie się uzupełniają. Żadna z nich nie potwierdza automatycznie wszystkich możliwych twierdzeń o obiekcie.

Dlatego biblioteka nie wykorzystuje ogólnego obrazu siewki do diagnozowania pojedynczych roślin. Jej rolą jest objaśnianie słownictwa etapów i struktur oraz różnicy między dowodem a założeniem.

Przewodnik po dowodach jakości stosuje podobne rozumowanie do twierdzeń o nasionach. Z kolei artykuł o oznaczeniach płci nasion omawia kolejny przykład wniosku, którego sam wygląd nie potwierdza.

Badanie określa swój materiał.
Podsumowanie powinno zachować tę tożsamość.

Badanie rozwoju dotyczy konkretnego materiału w określonym kontekście. Jego obserwacje mogą wyjaśniać sekwencję bez dowodzenia, że każdy okaz osiągnie takie same proporcje w tych samych terminach. Podsumowanie źródła powinno zachować różnicę między opisanym wzorcem a uniwersalną prognozą.

Pierwsza obserwacja i dokładny czas zdarzenia to również różne zapisy. Jeśli kontrole odbywają się w odstępach, zdarzenie mogło nastąpić między nimi. Dodatkowy szczegół w podpisie powinien wynikać z rzeczywistych dowodów, a nie wymyślonej precyzji.

Badania mogą klasyfikować obserwacje za pomocą kodów stadiów rozwojowych. Taki kod jest narzędziem opisu, a nie automatycznie wiekiem kalendarzowym. Definicja przypisana do kodu jest ważniejsza niż liczba wyrwana z kontekstu.

Terminologię środowiskową wyjaśniają artykuły dotyczące zagadnień: światło oraz temperatura, pokazując, jak opisuje się zmienne badawcze. Nie zawierają programu uprawy ani diagnozy pojedynczej rośliny.